توئی به جای دو جدت سر جهان را تاج

سزد که از رؤسای جهان ستانی باج

زچه برآو جهان آرا چو آب روشن کن

به روشنایی روشن تر از شب معراج

برآی تا ز تو گیرد چراغ عقل فروغ

برآی تا ز تو یابد متاع شرع رواج

برآی تا به حضور تو مرده زنده شود

برآی تا به ظهورت شود هبا وهاج

سری بما بکش و کار ما به سامان کن

ز علم خویش رسان درد جهل ما به علاج

دراز بی تو شبم همچو روز رستاخیز

سیاه بی تو نهارم چو ظلمت شب داج

فتاد در دل فیض اشتیاق چون تو شهی

کمینه بنده خاک در تو بودی کاج